5 Centimeters Per Second
Hoofdstuk 1
Hey
Ze zeggen dat het met 5 centimeter per seconde gaat.
Wat bedoel je?
De snelheid waarmee kersenbloesemblaadjes vallen, 5 centimeter per seconde.
Hmmm.
Je weet veel, Akari.
Heh.
Hey, lijkt het niet of het sneeuwt?
Ik zou het niet weten.
Hey!
Wacht op mij!
Akari!
Takaki-kun!
Zou het niet geweldig zijn als we volgend jaar weer samen naar de kersenbloesem gaan kijken?
Oukashou
Beste Tohno Takaki-sama, het spijt me dat ik een tijdje geen contact heb gehouden.
Het is een lange hete zomer hier, maar
veel koeler vergeleken met Tokyo.
Maar als ik er zo over nadenk, heb ik toch liever de broeiende zomer in Tokyo.
Het asfalt ziet eruit alsof het smelt, de glinsterende hoogbouw in de verte,
en de veel te koude airco in de warenhuizen en de metro.
We ontmoetten elkaar voor het laatst op de basisschool tijdens de afstudeer-ceremonie.
Dat was al een half jaar geleden.
Hey Takaki-kun,
Weet je nog wie ik ben?
Beste Takaki-kun!
Bedankt voor je brief. Ik was er heel blij mee!
Het zal snel herfst worden, de herfstbladeren zijn hier prachtig.
Gisteren trok ik voor het eerst dit jaar een trui aan.
Tohno-kun
Senpai
Wat is dat? Een liefdesbrief?
Oh, nee dat is het niet.
Het spijt me dat ik je dit allemaal laat doen.
Het is niet erg. Ik ben er snel mee klaar.
Bedankt. Hey, is het waar dat je van school gaat veranderen?
Ah. Ja. Tijdens het derde semester.
Waar ga je naartoe?
Naar Kagoshima. Het komt door het werk van mijn ouders.
Oh is dat zo, het zal wel eenzaam worden.
De Club aktiviteiten zijn eerder begonnen vanmorgen. Daarom schrijf ik deze brief nu in de trein.
Ik ben pas naar de kapper geweest.
Het is kort genoeg om me oren te kunnen zien.
Als we elkaar ontmoeten zul je me waarschijnlijk niet herkennen.
Ik ben terug.
Welkom.
Jij verandert ook beetje bij beetje, vind je niet?
Beste Takaki-kun. Hoe gaat het met jouw tijdens deze koude dagen?
Het sneeuwt hier al een eeuwigheid.
Daarom heb ik veel kleren aangetroken naar school.
Is het al begonnen met sneeuwen in Tokyo? Ik denk van niet.
Ook al ben ik verhuist,
ik kijk nog steeds naar het weerbericht in Tokyo.
Ik hoop dat het gaat regenen deze dagen.
Maar binnen is het ook niet even fijn.
Hey, zijn jullie ooit naar Tochigi geweest?
Huh? Waar is dat?
Tochigi.
Nee.
Hoe zou ik daar komen?
Weet niet, de hogesnelheidslijn nemen?
Het is ver weg, toch?
Verse spelers!
Ja!
Nog maar drie weken te gaan!
Ga door! Ga door!
Ik schrok ervan toen ik hoorde dat je van school ging wisselen.
Zijn we allebei gewend geraakt om van school te wisselen door al die keren?
Maar toch, helemaal naar Kagoshima.
Dat is deze keer best ver weg, vind je niet?
Als het zover is,
zal de afstand kort genoeg zijn om elkaar te ontmoeten door met de trein te gaan.
Zoals ik al dacht
Word het eenzaam hier.
Ik wens je al het geluk.
Fijne dag nog, Takaki-kun!
Ik ben blij om de belofte elkaar te ontmoeten op 4 maart.
Het is alweer een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen.
Op de één of andere manier voel ik me nerveus.
Er staat een grote kersenbloesemboom vlakbij mijn huis.
Tijdens de lente zal dat de plek zijn waar
de kersenbloesemblaadjes zullen vallen met 5 centimeter per seconde.
Zou het niet geweldig zijn als...
ik kon blijven bij Takaki-kun tot de lente komt. Zo dacht ik er over.
Wil je bij mij langskomen op de terugweg? Ja, nu het toch regent.
Het weerbericht zegt dat de sneeuw onderweg is. Ik dacht dat het kouder werd! Ook al is het al Maart!
Het voelt alsof ik een koudje zal oplopen.
Hey, laten we wat warms gaan drinken. We kunnen afstappen in Shimokita.
Ja.
Tohno.
Ga verder met oefenen.
Oh.
Kijk, ik denk niet dat ik het ga halen vandaag.
Druk met inpakken voor de grote reis?
Zoiets. Sorry.
Bedankt dat je me komt ophalen bij het station, maar
het is ver weg van waar jij woont, wees voorzichtig.
Zoals belooft zal ik op je wachten in de wachtkamer van het station om 7 uur.
Op de met Akari afgesproke dag, zal het 's middags gaan sneeuwen.
Hey, Takaki-kun!
Een kat, dat is Chobi!
Hij leeft hier.
Het lijkt er op dat hij vandaag alleen is.
Wat is er met Mimi gebeurt? Het zal wel eenzaam zijn zo alleen, toch?
Hoe vond je het boek?
Ik vond het een mooi boek. Ik las door 4 biljoen jaren in één nacht gisteren!
Tot waar heb je gelezen?
Tot het gedeelde waar de Anomalocaris ontstaat.
De cambrische periode!
Het Hallucigenia was mooi, het lijkt hierop.
Het ziet er het zelfde uit, denk ik.
Waar ben jij fan van, Takaki-kun?
Ik denk... de Opabinia.
Aah. Die heeft 5 ogen.
Ik denk dat Akari en ik iets gemeen hadden in onze gedachten en gevoelens.
1 jaar nadat ik naar Tokyo ben gegaan,
kwam Akari in de zelfde klas.
Omdat we nog klein waren,
gingen we liever naar de bibliotheek dan naar het sportveld.
We werden een stel.
Daardoor werden we geplaagt door onze klasgenoten.
Maar
toen we samen waren, werden we vreemd genoeg niet verstoord door die dingen.
Op de één of andere manier dacht ik dat we samen op dezelfde middelbare school zouden komen.
We zouden samen zijn zoals we waren.
Op de één of andere manier dacht ik dat.
Shinjuku, Shinjuku. Dit is een terminal station.
Passagiers uitstappen,
ga a.u.b naar de metro, JR line of Keiou line.
Het was de eerste keer dat ik zelf naar station Shinjuku ging.
Ook was het mijn eerste keer dat ik met de sneltrein ging.
Mijn hart klopte snel.
Hierna zou ik Akari ontmoeten.
Hoe denk jij over die jongen van eerst?
Wie?
Je weet wel, die jongen uit Nisshou!
Eehhh? Hij had vreemde gewoontes.
We arriveren snel op Musashiurawa. Ik herhaal: Musashiurawa.
Bij het volgende station, Musashiurawa, ga ik verder met de stoptrein.
Deze trein stopt hier voor vier minuten om te wachten tot de stoptrein aankomt.
Mensen die haast hebben om naar Yonohonmachi of Oomiya te gaan, worden geadviseerd om...
Uhm, dit is Shinohara.
Uhm, is Takaki-kun daar?
Het is Akari-chan.
Huh? Je verandert van school?
Wat is er mis met Nishi? We hebben zoveel moeite gedaan om erop te komen.
Ze zeggen dat ik naar Tochigi Public moet.
Het spijt me.
Nee, jij kan er niets aan doen.
Ik vertelde hun dat ik weg wilde gaan bij mijn tante Katsushika, maar...
ze zeiden dat dat pas kon als ik ouder was.
Ik begrijp het.
Het is al goed.
Genoeg.
Het spijt me.
Ik drukte de telefoon zo hard op me dat m'n oren pijn gingen doen.
Ik snapte dat Akari pijn was gedaan, maar
ik kon er niets aan veranderen.
Op de wisselterminal werd het al aardig druk door mensen die van hun werk kwamen.
Iedereen had natte schoenen door het water van de sneeuw.
De lucht rook naar
een sneeuwachtige dag in de stad, en het was koud.
Alle passagiers attentie alstublieft.
De trein van de Utsunomiya lijn die verder gaat naar Koyama en Utsunomiya,
zal zo'n 8 minuten te laat zijn door de sneeuw.
Ons excuus aan de haastige passagiers.
Tot dat moment was de mogelijkheid dat de trein vertraging had...
nog niet opgekomen in mijn gedachte.
Ik werd ineens bezorgt.
Door de sneeuw is deze trein 10 minuten de laat.
Ons excuus aan de haastige passagiers.
Een tijdje nadat we station Oomiya waren gepasseert,
werden de gebouwen ineens schaars.
De volgende stop is Kuki, Kuki.
Ons excuus voor de late aankomst op dit station.
Passagiers die overstappen naar Toubuisezaki lijn, volg nummer 5 alstublieft.
Omdat de volgende trein is vertraagt,
stopt deze trein hier voor 10 minuten.
Ons excuus aan de haastige passagiers.
Wacht alstublieft hier.
Sorry.
Omdat de volgende trein is vertraagt,
stopt deze trein hier voor 10 minuten.
Ons excuus aan de haastige passagiers.
Nogi, Nogi.
Ons excuus aan onze passagiers,
omdat de volgende trein is vertraagd, stopt deze trein hier tijdelijk.
Bedankt voor uw begrip.
De tijd om van station naar station te komen duurde ontzettend lang.
En de trein stopte bij elk station een eeuwigheid.
Het was de eerste keer dat ik zo'n bedekt landschap zag.
De tijd tikt, de pijnlijke honger,
geleidelijk knaagde het aan mijn ziel.
De tijd die we hadden afgesproken was geweest.
Akari zal wel ongerust zijn.
Op die dag, de dag dat ze belde,
was Akari blijkbaar zo overstuur.
Dat zelfs ik de juiste woorden niet kon vinden om haar te troosten.
Ik schaamde me daar heel erg voor.
Dus...
het is vaarwel voor ons vandaag
Akari's eerste brief kwam een half jaar na dit.
Tijdens de zomer van mijn eerste middelbare jaar.
Ik herrinner me alles wat ze had geschreven in die brief.
Twee weken voor vandaag, de beloofde datum,
schreef ik een brief die ik haar persoonlijk ging geven.
Alle dingen die ik haar moest vertellen, stonden erin.
En dat waren er een hoop.
Ons excuus voor de problemen... Over enkele seconden zal deze trein verder rijden naar Utsunomiya.
Oyama, Oyama.
Passagiers die de Touho hogesnelheidslijn nodig hebben, hier overstappen.
Passagiers die de Touho hogesnelheidslijn vanuit Moriola nodig hebben, ga naar platform 1.
Passagiers die de trein naar Tokyo nodig hebben, ga naar platform 5.
Attentie passagiers,
door de sneeuw is de Ryouke lijn op dit moment door werkzaamheden vertraagd.
Ons excuus voor de problemen.
Blijf alstublieft wachten tot de trein arriveert.
Hoe dan ook,
Ik moest verder naar het station waar Akari op me aan het wachten is.
De trein op perron 8 zal via Ashikaga en Maebashi, naar Takasaki gaan.
Blijf achter de witte lijn alstublieft.
Attentie passagiers,
door de sneeuwstorm zal deze trein tijdelijk stoppen.
Ons excuus voor het ongemak.
We kunnen u op dit moment geen tijd aangeven wanneer we verder gaan.
Herhaling:
door de sneeuwstorm zal deze trein tijdelijk stoppen.
Ons excuus voor het ongemak.
We kunnen u op dit moment geen tijd aangeven wanneer we verder gaan.
Takaki-kun, gaat het goed?
De Club aktiviteiten zijn eerder begonnen vanmorgen. Daarom schrijf ik deze brief nu in de trein.
Op de één of andere manier beeldde ik me altijd in dat de Akari van de brieven altijd alleen was.
Uiteindelijk stopte de trein,
twee uur lang in de kale wildernis.
Elke minuut leek een eeuwigheid te duren
Tijd, die een hatelijke invloed op me had,
verstreek langzaam over me heen.
Ik hield mijn tanden op elkaar,
het enige wat ik kon doen, was proberen niet te huilen.
Akari.
Zeg me
dat je al terug bent gekomen
naar huis!
De trein op perron 3 zal via Ashikaga en Maebashi, naar Takasaki gaan.
Deze trein stopt hier tijdelijk vanwege de sneeuw.
Akari,
verrukkelijk.
Echt waar? Het is gewone Houji thee.
Houji thee? Dit is de eerste keer dat ik het drink.
Echt niet, je moet het eerder hebben gedronken.
Echt?
Ja.
Ik kan je niet garanderen dat dit lekker is aangezien ik het zelf heb gemaakt.
Maar neem er één als het je niet uitmaakt.
Dankje!
Ik had erge honger.
Hoe smaakte het?
Het lekkerste wat ik ooit heb gegeten.
Niet overdrijven!
Nee, het is echt waar!
Het zal wel door je honger komen.
Echt waar?
Ja.
Ik eet er ook een paar.
Je gaat snel verhuizen, toch?
Ja, volgene week.
Kagoshima, huh.
Dat is ver weg.
Ja.
Maar Tochigi is ook best ver weg.
Heh, zo ver weg dat je niet meer terug komt.
We gaan zo sluiten. Er rijden toch geen treinen meer.
Ah. Ja.
Wees voorzichtig op je weg naar huis.
Ja meneer.
Zie je dat? Die boom?
De boom uit de brief?
Ja, de kersenbloesem boom.
Hey.
vind je niet dat dit op sneeuw lijkt?
Ja, zeker.
Op dat moment,
voelde ik me alsof ik wist waar de woning van de eeuwigheid, harten en zielen lagen.
Het leek alsof alles wat in mijn 13 levensjaren plaats had gevonden, duidelijk werd.
En toen, het volgende moment,
was ik gevuld met verdriet.
Akari's warmte, haar geest,
Hoe moet ik er mee om gaan, waar kan ik ze brengen?
Dat was iets dat ik niet wist.
Dat we niet voor altijd samen konden zijn,
was een feit die ik duidelijk begreep.
De levens die we voor ons hadden,
gevuld met een grensloze hoeveelheid tijd was hulpeloos voor ons uitgestrekt.
Maar
de vervelende zorgen die ik in me hield, zouden snel wegsmelten.
En alles wat over bleef was het gevoel van Akari's zachte lippen.
Die nacht,
bleven we in een boerderijtje bij de rand van een veld.
Met een oud deken om ons heen, praatten we ons de nacht in.
En voordat ik het wist, waren we in slaap gevallen.
S'morgens reed de trein weer, ik stapte op.
Akari en ik gingen uit elkaar.
Uhm.
Takaki-kun.
Hmmm?
Takaki-kun, het zal
goed met je gaan. Dat weet ik zeker!
Dankje.
Akari, jij ook, wees gelukkig!
We schrijven elkaar brieven en we bellen elkaar ook!
Ik vertelde Akari niet
dat ik de brief die ik haar wilde geven was verloren.
Na die kus
leek alles in de wereld te zijn verandert.
Ik hoop op de kracht om haar te beschermen.
Ik dacht daaraan, en zoals altijd
ging ik verder met het bekijken van het landschap.
Hoofdstuk 1: Oukashou: Einde
Hoofdstuk 2
Kanae, ga je ook na school?
Ja. Vind je dat goed?
Ja hoor, maar vergeet niet om ook te studeren.
Ja!
Okee!
Goede morgen.
Goede morgen, Tohno-kun. Je bent vroeg vandaag.
Jij ook, Sumida. Jij kwam van het strand, toch?
Ja.
Jij werkt hard.
Eh.
Niet echt, heh.
Ik zie je later, Tohno-kun.
Ah!
Snap je? Het word tijd dat je moet beslissen.
Je hebt tot maandag om het in te schrijven.
Laat je ouders meebeslissen als je het invult.
Het lijkt erop dat Sasaki-san naar de universiteit van Tokyo gaat.
Wow. Ik ga misschien naar een 2-jarig college in Kumamoto.
En jij, Kanae?
Uhm, uh.
Ga je een baan zoeken?
Uh.
Jij hebt nog nergens over nagedacht
behalve over Tohno-kun eh.
Die jongen heeft vast een vriendin in Tokyo.
Niet waar!
Hehe
Ah.
Gaat het nogsteeds niet zo goed?
Mmm, ik vraag me af wat het probleem is.
Zit er maar niet over in. Je kan altijd nog surfen.
Voor jouw is het allemaal relaxed, Onee-chan.
Waarom heb je zo'n haast?
In dit tempo weet ik het nog niet voor het einde van het jaar.
Dankje, Onee-chan.
Ik kan je zo komen ophalen.
Nee, ik ga net de fiets terug.
Ah. Sumida, ga je naar huis?
Ja. jij ook, Tohno-kun?
Ja.
Zullen we samen gaan?
Als ik een hond was,
zou ik een zoemend geluid maken bij vreugde die je niet kon zien.
Aahh. Wat een geluk dat ik geen hond ben, dacht ik bij mezelf.
Ik was verbaasd hoe dom ik was om dat te denken.
Maar toch,
het reisje met Tohno-kun was geweldig.
Ik zag meteen dat Tohno-kun anders was dan de rest van de jongens.
Ik ben Tohno Takaki.
Ik ben gewend om van school te wisselen door het werk van mijn ouders.
Maar ik ben nog niet bekend met dit eiland.
Ik zie er naar uit om met jullie samen te werken.
Vanaf die dag begon ik hem leuk te vinden, ik wilde naar dezelfde hoge school van hem.
Na hard te studeren lukte het me toch om te slagen.
Elk moment dat ik hem zag werd ik steeds meer verliefd op hem.
Het was eng, elke dag werd gevult met angst.
Maar ik voelde me gelukkig als ik hem zag,
daar kon ik niets aan doen.
Tohno-kun, je koopt alweer het zelfde.
Het is zo lekker.
Sumida, je bent op de één of andere manier altijd zo serieus.
Ja!
Ik ga wel eerst.
Ja.
Dit graag.
Dat wordt dan 90 yen.
Ja.
Bedankt.
Hey. Wat heb je gekocht?
Nou, ik kon niet beslissen.
Tohno-kun stuurt soms mailtjes naar mensen.
Elke keer als hij dat deed hoopte ik dat ik er een kreeg.
Op de één of andere manier dacht ik dat altijd.
Kabu! Ik ben terug!
Kabu, Kabu, Ik ben terug gekomen!
Dit is een bericht vanuit het stadhuis:
de volgende taak zal Sakai's Agricultural Cooperative Fuel zijn.
Sumida Kanae uit het derde jaar, eerste groep.
Itou-sensei wordt verzocht zich te melden bij de kamer van de leiding.
Is dat niet je vriendin?
Nee ze is niet mijn vriendin.
Sumida, je bent de enige die nog niet het formulier heeft ingeleverd.
Het spijt me.
Kijk, in tegenstelling tot wat we je verteld hebben, is het niet iets om je zorgen over te maken.
Heb je hierover gesproken met Sumida-sensei?
Nee.
Als je echt niet kan kiezen, kun je altijd nog naar een 2-jarig college?
Maar.
Het heeft niets te maken met Onee-chan.
Het komt door het surfen.
Mijn oudere zus wilde me niet helpen met leren,
en ook door een belangrijk persoon die al mijn gedachten inneemt.
Dat zijn de twee dingen waar ik nog steeds niet goed in ben.
Bedankt.
Geen dank. Tot de volgende keer.
Toen ik in de buurt van Tohno-kun kwam,
kneep mijn hart zich van binnen een klein beetje samen.
Tohno-kun!
Sumida! Hoe gaat het? Hoe heb je me gevonden?
Heh, ik vond je brommer, dus ik kwam eens kijken. Goed?
Mmm, okee. Ik ben blij je te zien.
Ik zag je niet in het scooterhok vandaag.
Ik ben ook blij je te zien!
Hij is aardig.
Zo aardig dat het soms lijkt alsof hij gaat huilen
Hey, ga je deelnemen aan je examens?
Ja, de examens voor een universiteit in Tokyo.
Tokyo, okee. Dat dacht ik al.
Hoezo?
Ik dacht altijd al dat jij ergens ver weg zou gaan.
En jij?
Uhmmm.
Ik weet nog niet eens wat er morgen gaat gebeuren.
Ach, zo is iedereen.
Echt niet! Zelfs jij?
Natuurlijk.
Jij hoeft je niet over je toekomst zorgen te maken.
Nee, ik zit met veel zorgen.
Ik doe zoveel mogelijk om bij te blijven, ik krijg geen lucht meer.
Echt waar?
Dus zo zit het.
Een vliegtuigje?
Ja.
Wow.
Ze zeggen dat het met 5 kilometer per uur rijdt.
Huh?
Het gaat naar de Minamitane lanceringsbasis.
Oh.
Dit jaar zien we eindelijk een lancering.
Ah, ze zeggen dat het zal blijven reizen in het zonnestelsel, en daar buiten.
Hoe lang het ook duurt.
Je zou met Kanae moeten praten over haar toekomst.
Je weet hoe afwezig ze soms in haar gedachte is.
Het komt goed. Ze is geen kind meer.
Ik was ooit zoals zij.
Hey, Kabu, Tohno-kun is ook onzeker.
Hij heeft hetzelfde als ik.
Dat zou echt een donkerder en eenzamere reis worden,
dan we ooit hadden kunnen denken.
Doorgaan door de puur donkere tijd
zonder dan ook maar één waterstof atoom te ontmoeten.
Zonder er toestemming voor te geven denk ik dat je dichter bij de geheimen van het universum komt.
Ik vraag me af hoever we echt gaan?
Hoe ver kunnen we?
Wanneer ben ik begonnen met berichtjes typen die ik nooit verzond?
Kanae, heb je al wat besloten over wat je gaat doen in de toekomst?
Nee, ik weet het nog niet zeker. Maar het is niet erg. Ik heb besloten...
te doen wat ik kan, één ding te gelijk. Ik ga nu!
Vanaf die dag kwamen er een paar tyfonen langs,
en het eiland werd beetje bij beetje koeler.
The wind blies door het suikerriet,
de lucht leek wat hoger te staan,
de vormen van de wolken werden milder,
en mijn klasgenoten dragen een jas als ze rijden met dit weer.
Toen ik opstond op de golven voor het eerst in een half jaar,
was er nog een beetje van de zomer over. Het was midden in oktober.
Het weer blijft deze avond droog, met een maximale windsnelheid van 8 meter per seconde.
Het lijkt erop dat Sasaki-san het aan Yamada heeft gevraagd.
Wow, dat verwachtte ik wel van haar!
Huh? Kanae, je ziet er heel vrolijk uit vandaag.
Is er iets gebeurt met Tohno-kun?
Hehe.
Wat?!
Vandaag ga ik eindelijk
alles vertellen aan Tohno-kun!
Als ik het hem vandaag niet vertel,
weet ik zeker dat ik het nooit meer kan.
Sumida
Toh-
Tohno-kun.
Ga je naar nu naar huis?
Ja.
Okee.
Zullen we dan samen gaan?
Hmmm? Sumida, heb je het al besloten?
Ja.
Hmm?
Ik...
Wat is er?
Ik...
Huh?
Nee.
Sorry, er is niets.
Werkt ie niet?
Ja, raar.
Is ie kapot?
Ja, ik denk dat de bougie kapot is. Is het een tweedehandsje?
Ja, van mijn zus geweest.
Had ie problemen bij het schakelen?
Zou kunnen.
Laat dit maar staan hier en laat je ophalen.
We lopen wel naar huis vandaag.
Eh, ik loop alleen! Tohno-kun, ga jij maar eerst.
Zo ver is het niet,
en ik wil vandaag wel een wandeling maken.
Tohno-kun.
Alsjeblieft.
Wat is er?
Niets.
Sorry.
Sumida.
Ik smeek het je, alsjeblieft.
Stop met
aardig zijn tegen me!
Onze handen wanhopig uitsteken naar de hemel,
om zo'n groot ding de lucht in te lanceren,
en ons te focussen naar iets in de duisternis, in het verre bereik van de ruimte.
Ik begon te begrijpen
waarom Tohno-kun anders leek dan andere jongens.
Op hetzelfde moment
werd mij ook duidelijk dat Tohno-kun
nooit echt naar me keek.
Daarom zei ik niets tegen Tohno-kun die dag
Tohno-kun is aardig
heel aardig, maar
maar
Tohno-kun heeft altijd
gekeken naar iets ver weg, veel hoger dan ik.
Ik kon Tohno-kun nooit geven wat hij verlangde.
Ondanks dat
Ondanks dat, weet ik zeker dat ik morgen, of overmorgen, of over-overmorgen,
nogsteeds hulpeloos verliefd zal zijn op Tohno-kun.
Terwijl ik alleen dacht aan Tohno-kun,
huilde ik mijzelf in slaap.
Hoofdstuk 2: Cosmonaut: Einde
Ik voelde
toen ik terug dacht aan die dag, dat zij dat ook deed.
De laatste trein van de Chuou Soubu lijn naar Tokyo is gearriveerd.
Je zou hier moeten blijven tot het nieuwe jaar.
Ja, maar ik heb een hoop dingen te doen hier.
Dat is zo. Kook je goede maaltijden voor hem?
Ja.
Als er iets is, bel ons dan, Akari.
Alles is okee. We zien je volgende maand bij de ceremonie, dus je hoeft je niet druk te maken.
Het is koud, dus ga terug naar huis.
Vannacht droomde ik over iets van lang geleden.
We waren allebei nog kinderen.
Het komt vast door de brief die ik gister vond.
Mizuno-san.
Ah, ja meneer?
Zullen we nu even praten?
Ja.
Ook al leef je gewoon je leven, verdriet hoopt zich hier en daar op.
Net als je lakens die in de zon drogen, je tandenborstel die in de badkamer staat,
en de oude berichtjes van je mobiel.
"Zelfs nu hou ik nog steeds van je".
Schreef ik in een mail naar een mevrouw waarmee ik 3 jaar samenging.
Of we elkaar nu duizende mails zouden sturen of niet
onze harten zouden waarschijnlijk geen centimeter dichterbij elkaar komen.
De laatste jaren wilde ik alleen vooruit kijken,
en iets aan raken waar ik niet bij kon. Die e-mail was daar een goed voorbeeld van.
Zonder te begrijpen waar deze bedreigde gedachte vandaan kwam,
ging ik verder met werken.
Ik merkte dat mijn hart al wat van zijn jonge fitheid verloor.
En op een zekere ochtend,
kwam ik achter een ernstige waarheid,
ik was alles dat mooi was verloren.
Het zat me tot hier,
en ik stopte met mijn baan.
Gisteren droomde ik.
Ik droomde over iets van lang geleden.
In die droom was ik net 13 jaar.
We stonden in een met sneeuw bedekt landschap.
De lichten van de huizen schenen door in de verte, een schitterend gezicht.
Alles wat over bleef op de verse laag sneeuw waren onze voetafdrukken.
Uiteindelijk,
hoopte we zonder twijfel dat we ooit op een dag,
allebei,
weer samen keken naar de vallende kersenboomblaadjes.
Ondertitel: Justme